De nieuwe schoolreisjes 2012, dagtochten, kerstmarkten, beurzen en musicals/shows staan online !!! Kijk snel op http://t.co/JhyAyYLR
De droom van Peter Jan Rens...
Een jongensdroom van Peter Jan Rens is werkelijkheid geworden bij Peereboom Touringcars.
Hij vertelt over de ontmoeting met Paul en de schoolbus op zijn site, lees verder voor dit geweldig geschreven stuk.
Nog geen week geleden wilde ik een bus en nu heb ik een bus, dank zij Paul van Pelt van Peereboom Touringcars. Jaren geleden importeerde Paul een Amerikaanse schoolbus die er van buiten nog puntgaaf uitzag, maar van binnen verrot doordat er water bij de houten vlonders was gekomen. Hij restaureerde de karakteristieke, van origine geel gekleurde wagen en bedacht een mooie indeling waarin je aan tafeltjes tegenover elkaar zit. Samen met Johan, de leider van mijn band de Klinkers, had ik de bus op internet gezien. Nog geen vierentwintig uur later stonden we op het terrein van Peereboom in het centrum van Winkel in Noord-Holland. Daar stond ze, op haar eigen plek, mooi droog onder een afdak en ze grijnsde ons toe. De jongensdroom van vooral Johan maar ook van mij, om met een echte Amerikaanse schoolbus te kunnen toeren, werd tastbaar. Alleen.. was deze American beauty wel te koop? Nee dus.
Paul van Pelt is een liefhebber en houdt van die schoolbus. Paul nam plaats achter het stuur, riep ons om in te stappen en voordat we het goed en wel beseften reden we door de dorpen Winkel en Nieuwe Niedorp, met een te grote draaicirkel zodat we menig stoepje moesten pakken. ‘Dit is mijn jongensdroom,’ stamelde mijn bandleider Johan diep ontroerd. Ik wist meteen dat ik niets meer aan hem zou hebben met betrekking tot de harde onderhandelingen die onvermijdelijk zouden volgen om deze gele droombus alsnog in ons bezit te krijgen. Ondertussen praatte Paul achter het stuur van de bus honderduit over hoe hij de bus had opgeknapt en dat hij zoveel op haar gesteld was. En dat hij haar nooit weg zou doen. Achterin de bus, naast de wegzwijmelende Johan, overwoog ik nog serieus dat de enige overgebleven optie om de bus in bezit te krijgen, het neerknuppelen van de bestuurder zou zijn, om er vervolgens snel mee vandoor te gaan. Maar daar was Paul veel te aardig voor en bovendien te groot en te sterk.
‘Wat wil je met deze bus?’ riep Paul.
‘Kopen,’ riep ik terug vanachter uit de bus.
‘Niet doen, dat is veel te duur voor je. Ik onderhoud haar en als ze onderdelen nodig heeft maak ik die zelf of een van mijn leveranciers. Onderdelen bestellen in Amerika is een vak, apart en duur. Maar geef nou antwoord op mijn vraag wat je met deze bus wilt!’, riep hij terwijl we een stoep meepikten op een rotonde in Nieuwe Niedorp.
‘Ik wil deze bus nooit meer alleen laten,’ antwoordde Johan, mijn bandleider, met een brok in zijn keel. Gelukkig hoorde Paul dat niet en ik gaf Johan een teken dat hij zich er even niet mee moest bemoeien. Johan begreep het en snoot zijn neus met een geluid dat ‘in tune’ was met het geluid van de Amerikaanse dieselmotor. ’Ik wil deze Amerikaanse schoolbus hebben om met Meneer Kaktus en de Klinkers te toeren naar de voorstellingen. Ook wil ik de bus hebben als rijdende studio voor mijn zender Rens1, waarin we op pleinen een programma opnemen zoals de Automannen en’ ….ik was nu niet meer te stuiten… ‘ ik wil de bus als bumperachtige leader in een clip tussen de tv programma’s ….en dat we dan muziek spelen…eh.. de tunes van de programma’s dus… zodat we de bus het symbool maken van de zender onder het motto: wij vermedia-en u en komen naar u toe ….eh… met deze zo verschrikkelijk mooie bus waar muziek inzit…’.
Er was aan wat ik zei geen touw vast te knopen voor de buseigenaar Paul. Ik pruttelde nog wat na en haalde verontschuldigend mijn schouders op richting Johan. Deze droom van een bus konden we wel op onze buik schrijven. ‘Is dat wat je wilt?’, riep Paul vanachter het stuur, mij ondertussen via de achteruitkijkspiegel aankijkend. Ik knikte en verwachtte dat we onder homerisch gelach de bus uitgezet zouden worden. Paul parkeerde de bus bij een bushalte, kwam achter het stuur vandaan en liep op mij af. Ik was er van overtuigd dat hij mij een hengst voor mijn kop zou geven, omdat ik zijn kostbare tijd verspild had met een stom voorstel. Paul gaf me echter een hand en zei: ‘ We hebben een deal, ik vind het leuk.’
Verbaasd schudde ik zijn hand en wilde vragen wat… maar de ingenieur gaf meteen antwoord. ‘Stap voor stap gaan we het plan uitvoeren, net zoals ik die bus gerestaureerd heb…. dat was namelijk ook een belachelijk plan’.
http://automannen.autokiosk.nl/2011/08/18/ing-paul-a-van-peld-is-mijn-held/